Sydney | Let’s talk about……..bugs

Uitzicht vanuit kantoor, gewoon even een mooi plaatje, aangezien de post zo ugly is... ;-)
Uitzicht vanuit kantoor, gewoon even een mooi plaatje, aangezien de post zo ugly is… ;-)

(English text below)

Ik waarschuw jullie maar alvast, dit is niet de meest prettige post die ik ooit geschreven heb. Beestjes, insecten, creepy crawlers, dat. Als je naar Australië verhuist, dan stroomt je Facebook timeline en WhatsApp vol met foto’s en opsommingen van ‘everything in Australia is trying to kill you.’ Dus om nou te zeggen dat ik niet voorbereid was op in ieder geval iets van beestjes, zou gelogen zijn. Op kantoor vertelden ze me al uitgebreid over alle spinnen, voor welke ik moest oppassen en welke er ongevaarlijk zijn. Voor jullie informatie: de grote zijn misschien enger, maar de kleintjes, daar moet je voor oppassen. Fijn.

Maar niets heeft me voorbereid op wat er vorige week zondag gebeurde. Daar lag ik dan, op bed, met een schuin oog naar de tv te kijken (ik heb overigens de kleinste tv ter wereld) toen er geheel op zijn dooie gemak een gigantische kakkerlak mijn slaapkamer op kwam lopen. Donkerbruin, lange voelsprieten en zeker 5 cm groot. Terwijl hij over mijn houten vloer liep, hoorde je zijn pootjes tikken op de grond. Euh: iiieeuuuw. Het achterlijke beest is ook nog eens razendsnel en terwijl ik verwoedde pogingen doe hem te vangen (of dan in ieder geval kapot te slaan, hoewel ik weet dat dat niet handig is met kakkerlakken), schiet hij onder mijn bed. Great, now what?

Ik ga de keuken in, op zoek naar iets om hem mee te verdelgen (de vorige bewoners hebben nog een en ander achtergelaten, hopelijk ook iets tegen kakkerlakken). Ik vind alleen een poetsspray en hoop hem daar genoeg mee te kunnen bedwelmen zodat hij te pakken is. Als ik terug kom in mijn kamer, vind ik het beest op mijn bed. Ik herhaal nog eens: Op. Mijn. Bed. Kijk, dat er meer beesten in je huis leven dan je weet van hebt, soit. Dat ze af en toe tevoorschijn komen, ook prima. Maar geen vieze beesten op mijn bed (see what I did there? 😉 ). En dus, zonder er bij na te denken, spray ik het beest met het schoonmaakmiddel. Het werkt, hij valt van het bed af en ik ben te annoyed om hem te vangen en dus sla ik hem aan flarden. Fijn, aangezien die beesten eitjes in zich dragen, kan ik dus nu ook de hele vloer ontsmetten. Goed bezig Nez.

Terwijl ik de restanten opveeg en de vloer poets, werp ik een schuin oog op mijn bed. Ow……. Dat schoonmaakmiddel? Dat heeft bleek in zich. En hoewel dat dus geweldig is voor het bedwelmen van beesten, is het minder goed voor mijn dekbedovertrek. @#!%%!#$^@: grote groene vlekken op mijn donkergrijze, satijnen overtrek. Die 1 week oud is. I’m an idiot. Natuurlijk heb ik m nog gewassen, (al was het maar om het idee van de kakkerlak die er overheen liep te wissen), maar die vlekken blijven natuurlijk. Pijnlijke fout en een dure ook. Ik heb dus maar een nieuwe gekocht, ook om mezelf een (dure) les te leren: hoe annoying de beesten ook zijn, het verruïneren van je inboedel zijn ze niet waard.

Als ik mijn verhaal op dinsdag (voor de oplettende lezer: maandag was een feestdag) op kantoor vertel, word ik niet alleen uitgelachen (ok, die verdiende ik) maar wordt er ook zeer luchtig over gedaan: ‘ik zie elke 2 dagen een kakkerlak, als het er niet meer zijn.’ En ook: ‘ow, die gewone zijn nog niks, de vliegende, die zijn pas moeilijk te vangen.’ Vliegende? Weet je, soms moet je gewoon liegen tegen een meisje, ok? Toen erna alle horrorverhalen in geuren en kleuren aan de beurt waren, heb ik mijn headset ingeplugd en ben ik muziek gaan luisteren. Ignorance is bliss.

En de kakkerlakken en ik? Ik was niet van plan om nog eens dezelfde fout te maken en heb vergif en lokdoosjes gekocht. En natuurlijk, terwijl ik in de keuken aan het koken ben, de boodschappen incluis verdelgingsspul nog in het plastic op de tafel, loopt nummer 2 op zijn gemak door de keuken naar de woonkamer. Het vergif doet dubbel dienst als verdelging dus heb ik à la Ghostbusters het beest volledig nat gesprayed tot hij niet meer bewoog. Ik heb daarbij misschien wel, misschien niet allerlei krachttermen gebezigd die Bruce Lee zouden laten blozen, maar aangezien er niemand anders bij was, zullen we het nooit weten 😉 De lokdoosjes zijn nu allemaal gezet en het vergif is op strategische plekken gespoten. De derde kakkerlak heeft ook al zijn opwachting gemaakt, maar deze vond ik s ochtends belly up, dus mijn maatregelen lijken te werken.

Ik kijk nu al uit naar de spinnen, vooral de huntsman (doe maar even een Google), deze zomer..

Xx Inez

 

A little warning upfront, this is not the loveliest post I have ever written.

Bugs, insects, creepy crawlers and the likes. When you move to Australia, your whole Facebook timeline and WhatsApp pours over with pictures and lists of everything in Australia that is trying to kill you. So to say I was not prepared to come across some bugs would be a lie. At the office they told me in extent about all the different spiders, for which to be careful and which are harmless. Just for your information: the big ones might be scarier, but the tiny ones, they are the ones to look out for. Nice.

But nothing prepared me for what happened Sunday a week ago. There I was, lying on my bed, watching TV for a bit (I happen to have the smallest TV in the world btw) when, as if he owned the place, completely relaxed, a gigantic cockroach walked into my bedroom. Dark brown, long antennas and at least 5 cm big. While it walked over my wooden floor, you could hear his legs ticking on the floor. Euh: iiiieeeuuuw. The godforsaken creature is also really quick and while I intensely try to catch him (or at least to crush him, even though that is not the best approach for cockroaches) it shoots under my bed. Great, now what?

I go in to the kitchen, in search of something to exterminate it with (the last occupants left a few things, hopefully also something that kills ‘roaches). I only find a cleaning spray and hope to intoxicate him with that, just enough so I can catch him. When I return to my room, I find the bugger on my bed. I repeat: On. My. Bed. See, that there are more bugs in your house than you are aware of, soit. That they come out once in a while, also fine. But there are no icky creatures on my bed (see what I did there? 😉 ). And so, without thinking, I spray the cleaning spray all over him. It works, he falls off the bed and by that time I am too annoyed with him to catch him, so I smack him to pieces. Great, since they carry the eggs inside of them, I can now disinfect the whole floor. Nice going Nez.

While I clean the remains and the floor, I notice the bed. Ow………that cleaning spray? It contains bleach. And while that is perfect for intoxicating bugs, it is less perfect for my quilt cover. @#!%%!#$^@: large green stains on my dark grey, satin quilt cover. Which is a week old. I’m an idiot. Naturally I washed the thing (if only to wash the idea of the ‘roach roaming around it off it), but the stains are bleached in. Painful mistake and an expensive one too. So I bought a new quilt cover, to teach myself the (expensive) lesson: no matter how annoying these bugs are, they are not worth ruining your stuff for.

When I told my story in the office on Tuesday (for the attentive reader: Monday was a holiday), I was not only laughed at (ok, I deserved that), but everyone was also very airy about it: ‘I see a ‘roach every two days, if not more.’ And also: ‘ow, the regular ones are a breeze, the flying ones, those are hard to catch.’ Flying ones? You know, sometimes you just have to lie to a girl, ok? When everyone then started telling their horror stories, I plugged in my earphones and started listening to music. Ignorance is bliss.

And the ‘roaches and me? I was not planning to make the same mistake twice, so I bought poison and traps. And naturally, while I am busy in the kitchen, cooking up a meal, groceries including the poison still in the plastic on the table, number two comes along and just takes a relaxed stroll through the kitchen towards the living room. The poison can also be used to exterminate on sight, so I go all Ghostbusters on him and spray until he stops moving. While doing so I may or may not have used expletives that would make Bruce Lee blush, but since there were no other witnesses, we will never know 😉 The traps are now all set and the poison spread in strategic places. The third roach has also shown itself, but this one I found in the morning, belly up, so my measures seem to be working.

I am already looking forward to the spiders, especially the huntsman (just do a nice Google on that one) this summer…

Xx Inez

 

4 thoughts on “Sydney | Let’s talk about……..bugs”

    1. Jakkie, wil niet ruilen maar ik geniet wel van hoe je zo boeiend je blog schrijft. Er is een schrijfster in je verloren gegaan maar.dat.kan altijd nog…. Succes met alles wat leeft en niet zo heel.erg.welkom is in jouw huis.

  1. Goedkoop is huur hier allesbehalve, helaas…. Maar het is een oud pand, en dus daarmee wel een stuk makkelijker voor de buggers.

    Overigens heeft een collega me aangeraden om het te melden bij de agent, zodat er een bedrijf komt om ze te verdelgen. Ik hou het nog even in de gaten – mijn pogingen lijken nu ook te werken – maar bij de eerstvolgende levende die ik tegenkom……I’m calling the real Ghostbusters on ‘m 😉

    Hahaha ja, de huntsman zijn hier niet gevaarlijk, juist heel nuttig, maar ze zijn wel allejezus groot. En ze springen naar je… Can’t wait 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *