Sydney | Kinderliedjes

Picture courtesy of Arjan
Photo – courtesy of Arjan

(English text below)

Als je naar de andere kant van de wereld verhuist, is dat al een behoorlijke step out of your comfortzone. Alles is nieuw en zelfs de meest gewone dingen kosten ineens extra moeite: boodschappen doen, uitzoeken hoe het openbaar vervoer werkt, ΓΌberhaupt je weg vinden. Allemaal leuk, maar ook vermoeiend. Dus je zou zo zeggen dat dat al genoeg nieuwe indrukken zijn voor 1 persoon voor in ieder geval een paar maanden. Dan ken je me toch niet zo goed πŸ˜‰

In Amsterdam deed ik al – met vlagen heel intensief en dan weer niet, want zo doe ik alles – yoga. Ik vind het een fijne workout, vind het acrobatische eraan heel leuk en och, die ademhalingsoefeningen zijn ook niet slecht. En het is een leuke manier om mensen te leren kennen. Er zijn een aantal studio’s bij mij in de buurt die me wel wat lijken, dus ga ik ze allemaal eerst uitproberen voordat ik een keuze maak. Bij de eerste studio kon ik een pas kopen waarmee ik onbeperkt lessen kon volgen voor een maand. Die maand liep afgelopen week af, dus ik wilde er nog even alles uithalen wat er in zat (je bent Nederlander of je bent het niet πŸ˜‰ ) En zo gebeurde het dat ik me ineens in een Qi Gong les bevond.

Bij elke les staat op de website een beschrijving en die had ik natuurlijk moeten lezen. Maar net zoals mijn broertje een nieuw spelletje voor zijn spelcomputer gewoon begon te spelen, zonder de instructies te lezen, want: hij zag vanzelf wel of hij het goed deed of niet, vond ik dat niet nodig. Yoga is toch yoga? Wrong.

De inleiding was dat Qi Gong zich bezig houdt met energie: uit de aarde en uit de ‘hemelen’ (their words, not mine) en met Qi Gong verbind je deze door de energie door je lijf te laten stromen. Een van de bewegingen was als volgt: sta rechtop, met je knieΓ«n een beetje gebogen, armen langs je lijf. Maak met je polsen een draaiende beweging, waarbij je je vingers spreidt en dan je armen langzaam, wijd en met je palmen naar boven gedraaid helemaal omhoog brengt tot boven je hoofd. Volg je me nog? Stay with me! Dan laat je je armen zakken en draai je je handen zodat je ze – handpalmen naar je toe gericht – voor je gezicht langs, helemaal naar beneden laat gaan. Dan buig je voorover en laat je je handen aan de buitenkant van je benen naar beneden glijden. Laat je vingers om je voeten glijden, van buiten naar binnen om dan weer langzaam tot stand te komen, met je handen die langs de binnenkant van je benen omhoog glijden. Dat is 1.

Terwijl iedereen zeer serieus de beweging herhaalde en de leraar maar bleef zeggen dat het een oefening van de mind was: je haalt met je handen de energie uit de aarde ‘dig deeper, get your fingers deep into the earth’ en dat het aan jou is hoe ver je daarin gaat ‘bring it up, up to the heavens!!’ was alles wat ik kon denken…….’en van je hoooooooooofd, schouders, knie en teen. Knie en TEEN!

Ik kon er niks aan doen, ging vanzelf! Het was niet bepaald bevorderlijk voor het doen van de oefening, maar leuk was het wel, vond mezelf tΓ© grappig πŸ˜‰ En ok, toen ik op een gegeven moment het gezang in m’n hoofd stil kreeg en me maar gewoon focusde op het zo gestroomlijnd uitoefenen van de beweging, was het ergens ook wel prettig. Er is iets met het doen van herhalingen dat bijna meditatief werkt. Maar ok, comfortzone doorbroken, om mezelf gelachen, nu vond ik het wel goed. Maar we waren nog niet klaar.

Erna moesten we ons in paren verdelen en moest ik op de grond gaan liggen. Gestrekt. Mijn partner, een meisje dat net zo verschrikt keek als ik bij de ontdekking dat het nog niet voorbij was, moest bij mijn voeten gaan zitten en deze op een bepaalde manier vasthouden. En toen viel het stil. Geen instructie, geen verhaal. Dat was het. Haar handen waren warm, mijn voeten duidelijk koud (dat is geen nieuws) en dat was het dan ook een beetje. Dus toen de leraar me kwam vragen wat ik voelde, stamelde ik alleen maar: warmth. Na wat een eeuwigheid leek te duren, moesten we wisselen. Ik heb me vooral 5 minuten – of hoe lang het ook duurde – afgevraagd hoe je wel je oksels kunt scheren, maar je benen overduidelijk niet. Als in: ik kon er vlechtjes in leggen. Ook was het geen gemakkelijke houding en sputterden na een tijdje mijn handen een beetje tegen. Dus deze keer was mijn antwoord op de ‘wat voel je?’-vraag dan ook: pulsing. Want ja, het bloed was weggetrokken uit mijn vingers en dat pulseerde. Blijkbaar was dat het goede antwoord, want nadat de oefening dan toch voorbij was, zei de leraar – niet geheel unimpressed – dat ik hier best goed in was. Ik heb maar verlegen geglimlacht.

Moraal van het verhaal? Kinderliedjes zijn awesome. Om jezelf lachen nog meer. Uit je comfortzone stappen is stiekem best leuk en soms ben je beter dan je denkt in dingen die je nog nooit eerder hebt gedaan πŸ˜‰

Xx Inez

PS Tadaaaa bro: blog on sports πŸ˜‰

PPS Eeeeeeeen van je hoooooooooofd, schouders, knie en teen. Knie en TEEN!

 

When you move to the other end of the world, that alone is a pretty large step out of your comfortzone. Everything is new and even the most normal things cost a lot of effort: grocery shopping, finding out how public transport works, just finding your way – period. It’s all fun, but also exhausting. So you would say that that would provide enough to chew on for one person for at least a few months. Well, then you haven’t met me yet πŸ˜‰

I already practiced yoga when I was still in Amsterdam. I’d do it very intensively and then quit again for a few months, because basically that is how I do everything πŸ˜‰ I like the workout it gives me, love the acrobatic part of it and well, those breathing exercises are not half bad either. Plus, it is a good way of getting to know people. There are a few studios in my neighbourhood here that seem alright, so I will try them out first before making a choice. With the first studio I was able to buy an intro pass which would allow me to get unlimited classes for a month. That month ended last week, so I figured I would squeeze it for what it’s worth, you’re Dutch or you aren’t πŸ˜‰ So that’s how I found myself in a Qi Gong class last week.

Every class has a description on the studio’s website and I should’ve read that, naturally. But just like my brother, who would start playing a new video game without bothering with reading the manual, because he ‘would just see when he did it wrong anyway’, I figured: let’s just go, yoga is yoga, right? Wrong.

The introduction given at the beginning of the class was that Qi Gong was all about energy. Energy from the earth and the heavens (their words, not mine) that are connected through your body with Qi Gong. One of the sequences of movements was as following: stand up straight, knees a bit bend, arms just hanging next to your body. Turn your wrists in a flowing movement, spreading your fingers and then open your arms wide and slowly and bring them over your head, palms facing upwards. You still with me? Then you slowly let your arms drop, palms turned facing towards you, so they cover your face and let your arms drop back until they are next to your body again. Then you bend forward, while you let your hands glide down the outside of your legs, all the way down. Stroke around your feet with your fingers, from the outside to the inside and then slowly come to standing, while you stroke the inside of your legs with your hands all the way up. That is one.

While everyone is very seriously repeating the movements and the teacher keeps saying that it is an exercise of the mind; you take the energy out of the earth with your hands – ‘dig deeper, get your fingers deep into the earth’ and that it is up to you how far you go – ‘bring it up, up to the heavens!!’ all I could think was……..’heaaaaaad, shoulders, knees and toes. Knees and TOES!

I couldn’t help myself, it just happened. It wasn’t really helping me do the exercise, but it sure was fun, I was laughing so hard at myself πŸ˜‰ And ok, when I finally stopped the singing in my head and just focused on performing the movements as streamlined as possible, it was actually nice to do. There is something in repeating movements that is almost meditative. But alright, comfortzone broken, laughed at myself, all good, let’s go home. But we weren’t done yet.

We were divided in pairs and I had to lie down on the floor. My partner, a girl that looked just as frightened as I did upon discovering that it wasn’t over yet, had to sit at my feet and hold them in her hands in a certain way. And then it was quiet. No instructions, no story. That was it. Her hands were warm, my feet cold (no surprise there) and that sorta was the whole deal. So when the teacher asked me what I felt, I could only utter: warmth. After what seemed to be an eternity, we changed positions. I mostly asked myself for 5 minutes – or however long it lasted – how you can shave your armpits, but clearly not your legs. As in: I could braid them.. It also wasn’t a very comfortable position and after a while my hands began to demur. So this time my answer to the ‘what are you feeling?’-question was: pulsing. Because well, all the blood had left my fingers and that left me with a pulsing sensation. Apparently that was the correct answer, because when it was over, the teacher – not completely unimpressed – said that I was quite good at this. All I could do was give him a shy smile.

Moral of the story? Childrens’ songs are awesome. Laughing at yourself is even more awesome. Getting out of your comfortzone is actually a lot of fun and sometimes you are better than you think at things you haven’t done before πŸ˜‰

Xx Inez

PS Tadaaaa bro: blog on sports πŸ˜‰

PPS Heaaaaaaaaad, shoulders knees and toes! Knees and TOES!

One thought on “Sydney | Kinderliedjes”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *